Zinaida Michajłowna Tusnołobowa-Marczenko , (ur. 23 listopada 1920 w chutorze Szewcowo, gubernia witebska, zm. 20 maja 1980 w Połocku) – radziecka pielęgniarka, sanitariuszka w okresie II wojny światowej, wyróżniona tytułem Bohatera Związku Radzieckiego (1957).
Życiorys Urodziła się 23 listopada 1920 roku we wsi Szaucowa pod Połockiem w guberni witebskiej (obecnie w rejonie rossońskim obwodu witebskiego na Białorusi) w rodzinie chłopskiej. W 1941 roku poznała i poślubiła Iosifa Marczenkę. Od 1942 roku mieszkała w Lenińsku Kuźnieckim, biorąc udział w kursie dla pielęgniarek. Od kwietnia 1942 roku służyła jako sanitariuszka w 303-dywizji piechoty 60. armii ZSRR na froncie woroneskim. W ciągu 8 miesięcy służby frontowej wyniosła z pola walki 123 rannych. Została wówczas odznaczona Orderem Czerwonej Gwiazdy. W lutym 1943 roku została ranna w trakcie walk. Odnaleziono ją ranną w zamarźniętym błocie. W wyniku odmrożeń i gangreny, lekarze ze szpitala polowego amputowali jej obydwie ręce i nogi. Po kuracji udzielała się propagandowo występując w radzieckich w fabrykach i radio-rozgłośniach.