Prowadził badania nad przydatnością dla hutnictwa blach i prętów do dalszej obróbki plastycznej na zimno. Sporządził innowacyjne techniki doświadczalne do wyznaczania niektórych plastycznych właściwości materiału. Zaprezentował nową postać związków konstytutywnych uwarunkowaną pojęciami parametrów wewnętrznych.

Dzięki rozwiązaniom prof. Marciniaka metody te wprowadzono nie tylko w Polsce, ale również za granicą (Szwajcaria, Niemcy, Kanada, USA, Chiny, Japonia).

Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1968, a w 1973 tytuł profesora zwyczajnego. W okresie 1971–1978 był członkiem Senatu Politechniki Warszawskiej, natomiast w latach 1981–1984 sprawował funkcję prorektora ds. nauki PW.

Uczestnik i działacz wielu międzynarodowych stowarzyszeń naukowych, m.in. International Deep Drawing Research Group, International Institution for Production Engineering Research. Wykładał w Denmark Technical University w Lyngby w Danii, Uniwersytet Tsinghua w Pekinie, Harbin University of Technology w Harbinie, Riken-Institute of Physical and Chemical Research w Tokio, Mc Master University w Hamilton (Kanada), Manchester Metropolitan University.