Mianowany dowódcą 1 baterii w 1 pułku artylerii, później został dowódcą I dywizjonu. Po kryzysie przysięgowym 3 lipca 1918 został zwolniony z Legionów, po czym służył w Polskim Korpusie Posiłkowym. Od 30 sierpnia do 1 października 1917 był dowódcą kursu wyszkolenia artylerii. Po przejściu pod Rarańczą w połowie lutego 1918 został internowany, był osadzony w obozie w Chust. Sądzony w procesie oskarżonych legionistów w Marmarosz-Sziget od czerwca do września 1918.
25 października 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznikaDz. Rozp. Kom. Wojsk. Nr 1 z 28 października 1918 roku, s. 6.. 8 listopada 1918 roku Rada Regencyjna mianowała go kapitanem ze starszeństwem z dniem 12 października 1918 rokuDz. Rozp. MSWojsk. Nr 5 z 21 listopada 1918 roku, s. 42.. Otrzymał przydziały do sztabu dowództwa Okręgu Wojskowego w Przemyślu, następnie od stycznia do lutego 1919 do Dowództwa Okręgu Generalnego „Łódź”. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej na stanowisku dowódcy dywizjonu artylerii ciężkiej. Podczas wojny polsko-bolszewickiej od 12 czerwca do 18 sierpnia 1919 pełnił funkcję zastępcy szefa sztabu Generalnego Inspektoratu Artylerii, a następnie skierowany na front służył w ramach dowództwa Frontu Litewsko-Białoruskiego.