W Stanach Zjednoczonych zapoznał się z najnowszymi osiągnięciami inżynierii sanitarnej.
Po powrocie do Polski pracował w administracji państwowej na stanowisku kierownika Samodzielnego Działu Techniki Sanitarnej w Departamencie Służby Zdrowia w Ministerstwie Zdrowia, a następnie Działem Techniki Sanitarnej w Departamencie Techniczno-Budowlanym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Później pełnił funkcję wiceprezesa Rady Przedsiębiorstwa Państwowego - Zakłady Wodociągowe na Górnym Śląsku. Był też rzeczoznawcą przy Polskim Instytucie Wodociągowo-Kanalizacyjnym i Biurze Studiów Związku Miast Polskich. Do 1939 roku sporządził projekty przepisów prawa, dotyczące problemów techniczno-sanitarnych (ustawy, rozporządzenia, zarządzenia).
Jeden z ważniejszych organizatorów wyposażenia miast polskich w urządzenia techniczno-sanitarne oraz twórca nowoczesnych metod ochrony środowiska miejskiego przed zanieczyszczeniem. W 1926 roku zainicjował program dotyczący kształcenia inżynierów sanitarnych w Polsce.
W 1928 roku zaczął wykładać Technikę sanitarną na Wydziale Inżynierii Lądowej i Geodezji PW. W tym samym czasie prowadził szkolenia z techniki sanitarnej w Państwowej Szkole Higieny.