Mięsień przywodziciel wielki () – w anatomii człowieka trójkątny, wachlarzowaty mięsień należący do warstwy tylnej grupy przyśrodkowej mięśni uda, największy mięsień tej grupy i jeden z największych mięśni ciała ludzkiego.

Rozpoczyna się na powierzchni przedniej gałęzi dolnej kości łonowej i na bocznej stronie guza kulszowego, ograniczając od dołu otwór zasłoniony. Dalej rozdziela się na trzy części: włókna górne biegną do jednej trzeciej górnej części wargi przyśrodkowej kresy chropawej kości udowej; włókna te mogą tworzyć odrębną część mięśnia oddzieloną od reszty zwaną mięśniem przywodzicielem najmniejszym, włókna środkowe przyczepiają się do wargi przyśrodkowej poniżej włókien górnych, włókna dolne tworzą własny brzusiec, który przedłuża się w silne ścięgno przywodziciela wyczuwalne pod skórą. Ścięgno to przyczepia się do guzka przywodziciela na nadkłykciu przyśrodkowym kości udowej.