Po powrocie do Polski przybył do Sanoka w pogorszonym stanie zdrowia. Tam 1 lipca 1945 objął stanowisko dyrektora Szpitala Powszechnego w Sanoku. W kwietniu 1946 został powołany do służby w ludowym Wojsku Polskim w stopniu kapitana, po czym został awansowany na stopień majora. W 1946 udzielał się w życiu politycznym Sanoka jako przedstawiciel PPS. Przez następne sześć lat pracował jako lekarz w szpitalach garnizonowych. Zaangażował się w pomoc wdowom i sierotom po więźniach niemieckich obozów koncentracyjnych. Wskutek choroby Buergera przeszedł zabieg amputacji prawej nogi.
Zmarł po długiej chorobie 13 kwietnia 1954 w Warszawie w wieku 48 lat. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie 16 kwietnia 1954 (kwatera 116-6-11). Jego żoną była Maria z domu Śliwa, z zawodu kreślarka techniczna (zm. w 1975 w wieku 66 lat). Mieli córkę, Marię Suchomel Czerwińską, która przekazała potomnym pamięć o swoim ojcu.
Przypisy
Bibliografia