W okresie pokoju służył w nadal tej jednostce: 1923, 1924 jako oficer nadetatowy (w 1924, 1925 był oficerem instrukcyjnym Powiatowej Komendy Uzupełnień Jasło w Sanoku), w 1928, 1932. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W latach 20. został instruktorem oddziału Związku Strzeleckiego w Sanoku. W latach 20. był dyrygentem chóru oficerskiego przy sanockim pułku. 24 maja 1924 uczestniczył w zjeździe komitetów powiatowych wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego w Przemyślu. W 1925 był komendantem grupy I obozów letnich Przysposobienia Wojskowego Dowództwa Okręgu Korpusu Nr X. Wraz z kpt. Tadeuszem Ochęduszką był także przydzielony do nauki w sanockim gnieździe Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku, gdzie działał osobny oddział Przysposobienia Wojskowego. Prowadził zajęcia terenoznawstwa i kartografii dla harcerzy sanockiego hufca. Był inicjatorem budowy stadionu piłkarskiego w Sanoku (wraz z nim por. Roman Folwarczny). W 1933, 1934 był komendantem obwodowym Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego. W 2 Pułku Strzelców Podhalańskich służył do 1933. Następnie został oficerem 70 pułku piechoty w Pleszewie, w którym był komendantem obwodowym WF i PW. Uczestniczył w spotkaniu organizacyjnym Koła Związku Oficerów Rezerwy RP w Jarocinie, zawiązanego 9 maja 1937.