Najbardziej jednak zasłużył się na polu budownictwa mieszkaniowego dla kolejarzy - wykształcił się w tej dziedzinie podczas licznych podróży do Europy Zachodniej i był autorem licznych publikacji teoretycznych na ten temat.
Działając w Stowarzyszeniu na Rzecz Domów Robotniczych (Verein für Arbeiterhäuser) wzniósł w latach 1886–1887 kolonię domów kolejarskich przy Kiesewetter- i Absberggasse w Wiedniu–Favoriten. Należy ona do najstarszych przykładów budownictwa społecznego w stolicy Austrii. Korzystając ze wzorów angielskich Unger zaprojektował domy szeregowe z przedogródkami lub podwórzami, z mieszkaniami wieloizbowymi (pokój dzienny i dwa/trzy sypialne, co umożliwiało np. dalszy podnajem) z bezpośrednim dostępem do wody w kuchni oraz z WC. W ciągu 25 lat lokatorzy mogli zyskać je na własność. Tego nowoczesnego modelu nie był jednak w stanie w szerszej skali przeforsować i w latach 90. jego drogi ze stowarzyszeniem się rozeszły. W roku 1898 wziął udział w organizowanym przez Fundację Mieszkań Ludowych konkursie na kompleks domów socjalnych w dzielnicy Ottakring. Zaproponował domy skupione wokół jednego wspólnego dziedzińca, przy którym miały się znajdować wspólne pralnie i kuchnie. Zyskał drugą nagrodę i niezwykle przyszłościowy projekt, podobny do niektórych realizacji z okresu międzywojennego, nie doczekał się realizacji.