Henryk XIV Bawarski, Henryk II jako książę Dolnej Bawarii (ur. 29 września 1305; zm. 1/2 września 1339 w Landshut) – książę Dolnej Bawarii w latach 1310–1334.
Był najstarszym synem (trzecim z pięciorga lub sześciorga dzieci) Stefana I Bawarskiego i Judyty, córki księcia świdnickiego Bolko I Surowego oraz Beatrycze brandenburskiej. Jego ojciec zmarł w trakcie wojny z Fryderykiem III Pięknym, gdy Henryk miał zaledwie 3 lata. Tym samym on i jego starszy brat Otto IV (II) zostali książętami Dolnej Bawarii. Początkowo współrządzili ze stryjem Ottonem III (Belą V), a po jego śmierci w 1312 z jego synem, urodzonym na kilka tygodni przed śmiercią Ottona III, Henrykiem XV (III). Kuratelę nad trzema niepełnoletnimi władcami sprawował książę Górnej Bawarii Ludwik IV.
W 1332 roku między współwładcami wybuchł konflikt. Ostatecznie w 1331 dokonano podziału, w wyniku którego Henryk objął Landshut. Rezydował w pierwszej z miejscowości. Stosunki między współwładcami układały się bardzo źle. W 1332 bracia powrócili do idei wspólnych rządów. W 1333 roku umarł bezpotomnie Henryk XV (III). Otto zmarł rok później, nie mając dziedzica i jego domena przypadła Henrykowi XIV (II), choć Otto wolał, by przeszła na Ludwika IV. Wywołało to konflikt na linii Henryk XIV–cesarz.