a także innym znanym tancerkom zagranicznym. Był również partnerem scenicznym czołowych polskich solistek baletu romantycznego, jak: Karolina Wendt, Konstancja Turczynowicz, Anna i Karolina Straus czy Kamila Stefańska. Występował na scenie warszawskiej dla cesarzy rosyjskich: Mikołaja I i Aleksandra II oraz ich żon i rodzin. Cieszył się powszechnym szacunkiem, wielkim uznaniem krytyki i popularnością u publiczności.
Choroba W czerwcu 1856 roku przeszedł załamanie nerwoweChodziło prawdopodobnie o ciężki przypadek depresji, gdyż Józef Szczublewski w książce Teatr Wielki w Warszawie 1833-1993 (str. 135), wspominając o powrocie Aleksandra Tarnowskiego na scenę w 1866 roku, pisze, że było to po „ośmiu latach psychicznej zapaści” .. Wysłano go wtedy dla wypoczynku za granicę. Po półrocznej przerwie powrócił na scenę, jednak w latach 1858–1866 był zmuszony przerwać swoją karierę. Początkowo leczono w warszawskim szpitalu dla nerwowo chorych, ale bezskutecznie, więc odesłano go do domu. W tym czasie wszystkie jego role objął z powodzeniem utalentowany brat-bliźniak Antoni Tarnowski.