Cztery wielkie transatlantyki płynęły jeden za drugim, natomiast miejsce w szyku krążownika pomocniczego „Queen of Bermuda” było – z racji jego roli – zmienne; konwój musiał przyjąć jego maksymalną prędkość 17 w., choć liniowce poruszały się zwykle znacznie szybciej.

Wszedłszy na Ocean Indyjski konwój obrał kurs na południowy wschód. Statki wykonywały skoordynowane manewry zygzakując; by uniknąć kolizji podczas tak częstych zwrotów oficerowie wachtowi musieli szczególnie wytężać uwagę, co było dla nich wyczerpujące. Żołnierze też odczuwali dyskomfort przebywania na zatłoczonych statkach, ale morale było wysokie. Dla zabicia czasu uprawiali sport, opalali się i grali w karty lub kości. Oficerowie mieli nieco lepsze warunki bytowe, co frustrowało niższych stopniem. 9 lutego wieczorem konwój zawinął na wody atolu Addu na Malediwach celem uzupełnienia paliwa, wody i żywności. Atol był wykorzystywany przez aliantów jako tajna baza zaopatrzeniowa dla statków i okrętów operujących na Oceanie Indyjskim, więc żołnierzom australijskim nie powiedziano, gdzie się znajdują. Statki wyszły ponownie w morze po południu 10 lutego.