Nikołaj Andriejewicz Zagwozdin (ros. Николай Андреевич Загвоздин, ur. 1898 we wsi Bicza w guberni tobolskiej, zm. 21 stycznia 1940) – funkcjonariusz radzieckich służb specjalnych, starszy major bezpieczeństwa państwowego, ludowy komisarz spraw wewnętrznych Tadżyckiej SRR (1937–1939).
Życiorys Urodzony w biednej rosyjskiej rodzinie chłopskiej, 1918 skończył 2 klasy szkoły mechanicznej w Omsku, pracował w obsłudze telegrafu i jako ślusarz w fabryce w Jekaterynburgu.
W marcu-kwietniu 1918 żołnierz oddziału Czerwonej Gwardii w Omsku, od marca 1918 członek RKP(b). Członek trybunału rewolucyjnego, później ukrywał się przed Białymi oddziałami Kołczaka w Tarze i Tiumeni, od września 1918 do maja 1919 był ślusarzem w armii kołczakowskiej, od maja 1919 do sierpnia 1920 żołnierz Armii Czerwonej, uczył się w szkole partyjnej Wydziału Politycznego 28 Dywizji Piechoty w Carycynie (obecnie Wołgograd). Od sierpnia 1920 funkcjonariusz gubernialnej Czeki w Carycynie, 1921–1922 szef Wydziału Ekonomicznego carycyńskiej gubernialnej Czeki, 1922 szef Wydziału Tajnego, następnie Sekcji Tajno-Operacyjnej gubernialnego oddziału GPU w Carycynie, od 15 października 1923 do 1 marca 1924 pomocnik szefa Oddziału 5 Wydziału Tajnego OGPU ZSRR.