Wojciech Teofil Stachura (ur. 13 kwietnia 1901 w Domaninie koło Kępna, zm. 2 czerwca 1960 w Borku Wielkopolskim) – podpułkownik Wojska Polskiego, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej oraz kampanii wrześniowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 13 kwietnia 1901 roku we wsi Domanin koło Kępna w rodzinie rolnika Kacpra i Marii Stachurów. Miał czworo rodzeństwa (trzech braci i siostrę). Uczył się w gimnazjum.
W 1919 jako ochotnik zgłosił się do wojska. W wojnie polsko-bolszewickiej walczył w szeregach Batalionu Szturmowego z Wrześni, a następnie w 361 ochotniczym rezerwowym pułku piechoty. Po wojnie został w armii i po odbyciu przeszkolenia sanitarnego służył w 3 Pułku Lotniczym w Poznaniu. Awansował na plutonowego i został skierowany do Centralnej Szkoły dla Podoficerów Zawodowych Sanitarnych w Przemyślu, w której został sierżantem i przez 3 lata pracował jako instruktor sanitarny. Następnie został skierowany do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie, gdzie przez 5 lat był instruktorem sanitarnym. W latach 1931–1934 uczył się w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. 4 sierpnia 1934 Prezydent RP Ignacy Mościcki mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z 15 sierpnia 1934 i 289.