Harcerz „Pogodny Orlik” Z harcerstwem związany był od dziecka, w szkole powszechnej w Drohobyczu był zuchem, w Męcinie pełnił funkcje nieformalnego drużynowego. W 1956 roku powrócił do harcerstwa jako zakonnik, objął swoją opieką duszpasterską harcerzy w Gorzowie Wielkopolskim. Brał udział w organizowaniu Białych Służb (BS) Ruch Harcerski Rzeczypospolitej. W latach 1981–1986 w Krakowie był duszpasterzem-kapelanem harcerzy, wtedy to w Krakowskiej 19 Lotniczej zdobył dwa najwyższe stopnie harcerskie: Harcerza Orlego i Harcerza Rzeczypospolitej oraz wszystkie stopnie instruktorskie: przewodnika, podharcmistrza i harcmistrza. Otrzymał harcerskie miano, pseudonim „Pogodny Orlik” i został przyjęty do Komandorii Szczepów Lotniczych. W 1987 został mianowany przez Kurię Arcybiskupią kapelanem Okręgowego Szpitala Kolejowego we Wrocławiu, a w roku 1988 rejonowym duszpasterzem harcerek i harcerzy.