Kunołaziec czarno-biały (Diplogale hosei) – gatunek ssaka z podrodziny kunołazów (Hemigalinae) w obrębie rodziny wiwerowatych (Viverridae). Długość ciała (bez ogona) 47,2–54 cm, długość ogona 29,8–33,5 cm, masa 1,3 kg. Ma długi pysk i smukłe ciało. Cechuje się ciemnobrązowym czy wręcz czarniawym futrem grzbietu. Brzuszna jego strona jest biała lub brązowawobiała. Wiedzie nocne, naziemne, samotne życie w pierwotnych lasach Borneo, prawdopodobnie blisko strumieni. Słabo poznany. Liczebność maleje, narażony na wyginięcie.
Budowa Długość ciała (bez ogona) 47,2–54 cm, długość ogona 29,8–33,5 cm, długość ucha 3,6 cm, długość tylnej stopy 7,4–8,1 cm; masa ciała 1,3 kg. Mieści się więc w zakresie podawanym dla kunołaza pręgowanego, nie dorównuje natomiast masie łaszaka annamickiego.
Ma długi i zaostrzony pysk, podobnie zresztą jak kunołaz pręgowany. Twarz zdobią białe plamy, leżące nad i pod oczami, po obu bokach pyska i po bokach policzków. Występują też długie, przekraczające 15 centymetrów długości wibryssy. Długi, ale wąski pysk wieńczy dwupłatowe rynarium z otwierającymi się ku bokom nozdrzami zewnętrznymi. Czaszkę kunołaźca czarno-białego autorzy porównują do czaszki kunołaza pręgowanego. Wspominają powiększoną komorę tylną puszki słuchowej, poszerzoną do przodu, przykrywającą komorę przednią.