Wertikal-1 – rakieta geofizyczna wystrzelona w ramach programu Interkosmos. Początek nowej serii doświadczeń krajów socjalistycznych przy użyciu rakiet typu Wertikal.
Budowa rakiety Rakieta pozwalała na powrót aparatury naukowej na Ziemię. Była rakietą jednostopniową, miała kształt cylindra o wysokości 23 metrów i średnicę 1,65 metra. Na jej wierzchołku znajdował się cylindryczny zasobnik, w którym umieszczana była aparatura pomocnicza. Nad zasobnikiem umocowany był zasobnik sferyczny o średnicy około 1,5 m. Zawierał aparaturę pomiarową i system spadochronowy. Była to konstrukcja identyczna z pierwszym członem rakiety nośnej Kosmos. Nośność rakiety wynosiła 1300 kg na wysokość 500 km. Rakieta wznosi się prawie pionowo – stąd jej nazwa Wertikal. W czasie kilkuminutowej pracy silników osiąga z prędkością 3 km/s wysokość 90 km. Po wyłączeniu silników rakieta nadal leci pionowo, stopniowo zmniejszając prędkość aż do wysokości 500 km. Z pułapu 500 km rakieta zaczyna swobodny spadek, rozpędzając się ponownie do 3 km/ s. Odległość od 90 km nad Ziemią do wierzchołka toru lotu i z powrotem do 100 km, przebywa w czasie około dziesięciu minut. Jest to okres funkcjonowania aparatury. Na wysokości 100 km zasobnik się zamyka i następnie oddziela od rakiety. Na wysokości sześciu kilometrów otwiera się duży spadochron.