W czasie okupacji zajmował stanowisko Kierownika Wydziału Stacji Transformatorowych: nadzorował budowę stacji 150 kV w Starachowicach i stacji 110 kV w Ostrowcu Świętokrzyskim. Brał czynny udział w pracach konspiracyjnej grupy SEP, która pod kierunkiem prof. inż. J. Obrąpalskiego opracowywała projekt elektryfikacji Polski powojennej. Po wojnie został powołany na stanowisko Dyrektora Technicznego w ZEORK-u (wówczas Zjednoczenia Energetycznego Okręgu Radomsko-Kieleckiego). Na podstawie projektu elektryfikacji Polski Przanowski rozpoczął w 1946 r. w ZEORK-u prace projektowe pierwszej polskiej linii przesyłowej 220 kV: Śląsk–Łódź–Warszawa z siedzibą w Łodzi. W mieście tym Przanowski podjął pracę na stanowisku Szefa Biura Studiów.
W 1948 r. został kierownikiem Katedry Elektroenergetyki Politechniki Łódzkiej w miejsce prof. Stanisława Kończykowskiego. W 1949 r. uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1964 r. tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1960–1962 pełnił funkcję Dziekana Wydziału Elektrycznego, a w latach 1962–1968 był Prorektorem ds. nauki Politechniki Łódzkiej.