Rozejm zawarty we wrześniu 1192 potwierdzał większość zdobyczy Saladyna, oddając krzyżowcom jedynie wybrzeże Królestwa Jerozolimskiego aż po Jafę.

Został pochowany w Meczecie Umajjadów w Damaszku. Po swojej śmierci stał się przedmiotem licznych dzieł o charakterze zarówno historiograficznym, jak i literackim, które zazwyczaj przedstawiały jego uszlachetniony i uromantyczniony wizerunek. W europejskiej literaturze stał się typem „szlachetnego muzułmanina”. Jego osoba jest wykorzystywana w dzisiejszym świecie islamu jako przykład walki o muzułmańską Palestynę.

Życiorys Początki kariery Słowo Saladin (od którego pochodzi polska forma Saladyn) jest francuskim zniekształceniem arabskiego tytułu (lakab) Salah ad-Din (dosłownie „Dobro Wiary”). Saladyn był synem Ajjuba ibn Szaziego, Kurda z rodu Rawwadydów, który sprawował urząd namiestnika Tikritu pod rządami Seldżuków. Wkrótce po narodzeniu Saladyna Ajjub wraz ze swoim bratem Szirkuhem przeszedł na służbę atabega Mosulu i Aleppo Zengiego (1128–1146), by po jego śmierci służyć jego synowi Nur ad-Dinowi (1146–1174). Saladyn wychował się w Damaszku i miasto miało być jego ulubioną rezydencją także podczas jego panowania.