Andrzej Janowski (ur. 15 kwietnia 1922 w Warszawie, zm. 9 kwietnia 1998 tamże) − polski historyk ruchu robotniczego i archiwista, powstaniec warszawski.
Życiorys Był uczniem Liceum im. Adama Mickiewicza, od 1940 mieszkał w Warszawie, tam zdał tajną maturę i podjął studia historyczne na Uniwersytecie Ziem Zachodnich, był żołnierzem NOW-AK, służył w batalionie „Antoni”. W 1944 walczył w powstaniu warszawskim, w Zgrupowaniu „Róg”. Dostał się do niewoli niemieckiej, do Polski powrócił w 1946, podjął studia historyczne na Uniwersytecie Warszawskim, które ukończył w 1951.
Pracował w Zakładzie Historii Partii. Doktorat (Okręg stołeczny Stronnictwa Narodowego 1939–1944) obronił 9 czerwca 1973 w Instytucie Historycznym UW pod kierunkiem Stanisława Herbsta. Po rozwiązaniu Zakładu Historii Partii w 1971 pracował w Centralnym Archiwum KC PZPR. Członek redakcji pisma „Z Pola Walki”. Zajmował się dziejami ruchu robotniczego i historią najnowszą.