Sejmik powiatowy – zgromadzenie wyborcze szlachty istniejące w Księstwie Warszawskim, zaborze pruskim i Królestwie Polskim, na ziemiach włączonych do Imperium RosyjskiegoStanisław Kutrzeba, Historya ustroju Polski w zarysie. Tom III Po rozbiorach, Lwów-Warszawa 1917, s. 253. oraz organ przedstawicielski szczebla powiatowego istniejący w II Rzeczypospolitej.
W Księstwie Warszawskim sejmik powiatowy był zgromadzeniem wyborczym szlachty i wybierał posła na Sejm. Łącznie funkcjonowało 100 sejmików, a dzięki większej ich liczbie niż zgromadzeń gminnych (które wybierały deputowanych nieszlacheckich) zapewniała szlachcie większość w Sejmie. Po upadku Napoleona sejmiki w podobnym kształcie zostały przeniesione do ustroju Królestwa Polskiego.
W zaborze pruskim sejmiki powiatowe (Kreisstände) powołano w latach 1828–1829. Były one oparte na podziale stanowym, który uprzywilejowywał szlachtę. W Prusach Zachodnich w 1872 roku, a w Poznańskim w 1904 roku, wprowadzono w wyborach do sejmików system kurialny, oparty na podziale majątkowym i opozycji miasto/wieś oraz zwiększono znacznie kompetencje sejmików, tworząc wydział powiatowy jako organ wykonawczy sejmiku (w Poznańskim od 1889 roku).