Konsystorz Generalny Chełmskiej Diecezji Greckounickiej w Królestwie Polskim – wewnętrzny organ diecezji chełmskiej obrządku greckounickiego w Królestwie Polskim w latach 1819-1875, posiadający kompetencje administracyjno-sądowe. Funkcjonował jako sąd i kancelaria biskupa. Stanowił pomocniczy organ unickiego biskupa chełmskiego, w skład którego wchodzili duchowni przez niego powołani. Zadaniem konsystorza było współuczestnictwo w zarządzaniu diecezją i sprawowanie sądownictwa według przepisów cerkiewnych w granicach jurysdykcji biskupa. Sądownictwu konsystorza podlegali duchowni diecezji chełmskiej, ale również świeccy tego obrządku.
Historia utworzenia konsystorza Z inicjatywą utworzenia, działającego przy katedrze biskupiej, konsystorza wystąpił, mianowany w 1810 roku na urząd unickiego biskupa chełmskiego, Ferdynand Dąbrowa-Ciechanowski. Zwrócił się on w piśmie, do monarchy Fryderyka Augusta, z dnia 15 grudnia 1811 z prośbą regulacji formalnych kwestii niezbędnych dla obrządku grecko-unickiego w Księstwie Warszawskim. Pisał on tak: "Zwyczaj powszechnie przyjęty i upoważniony kościelnemi prawami, iżby przy Katedrze Biskupiej, dla łacniejszego utrzymania karności kościelnej i postrzegania dobrego porządku, w Diecezji ustanowiony był Konsystorz.