W latach 1921–1923 był wykładowcą historii wojskowej i geografii w Szkole Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 16 pułk piechoty w Tarnowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 255. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Wówczas jego oddziałem macierzystym był 68 pułk piechoty we Wrześni. W październiku 1924 został przydzielony ze Szkoły Podchorążych Piechoty do macierzystego pułku we Wrześni, z pozostawieniem na odkomenderowaniu w 1 dywizjonie artylerii konnej. 1 listopada 1924 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza V Kursu Normalnego 1924–1926. 1 grudnia 1924 awansował na majora ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 70. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 11 października 1926, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej. W 1928 pełnił służbę w 45 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Równem na stanowisku oficera sztabowego pułku. W tym czasie uzyskał dyplom doktora filozofii na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie.