W 1855 roku, po swoim ślubie, wyjechał do Wenecji, która znajdowała się wówczas pod panowaniem austriackim, gdzie przygotowywał się do ciężkich egzaminów prawniczych. Uzyskał stopień doktora na Uniwersytecie w Padwie 8 sierpnia 1856 roku. Mieszkał w Wiedniu do końca roku, następnie powrócił do Dubrownika i rozpoczął praktyki prawnicze u dr. Radmillija. Gdy ukończył praktyki i zdał egzamin, przeniósł się do Splitu za namową przyjaciela. Pracował w Splicie jako prawnik, sekretarz Izby Kupców oraz polityk. Działał na rzecz połączenia Dalmacji i Istrii z Królestwem Chorwacji i Slawonii. Wspierał ideę niepodległości Chorwacji od Monarchii Austro-Węgierskiej. Jako członek Partii Ludowej Królestwa Dalmacji, służył jako przedstawiciel w Sejmie Krajowym Dalmacji. Był członkiem Chorwackiej Akademii Nauki i Sztuki od 1890 roku.
W 1874, po rekomendacji swojego przyjaciela biskupa Josipa Juraja Strossmayera, został wybrany na profesora prawa austriackiego na Królewskim Uniwersytecie Franciszka Józefa I. Od 1876 do 1877 pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa. W roku akademickim 1877/1878 został wybrany na rektora Uniwersytetu w Zagrzebiu.