Srokacz białorzytny (Cracticus louisiadensis) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny ostrolotów (Artamidae). Występuje endemicznie na Luizjadach, głównie na wyspie Tagula. Bliski zagrożenia wyginięciem.
Taksonomia Po raz pierwszy gatunek opisał Henry Baker Tristram w 1889. Opis ukazał się na łamach czasopisma „Ibis”. Autor nie zaznaczył, z jakiej części wyspy Tagula (wtedy Sudest Island) pochodzi holotyp. Według autorów Handbook of the Birds of the World srokacz białorzytny tworzy nadgatunek ze srokaczem czarnogardłym (C. nigrogularis) oraz kapturowym (C. cassicus); możliwe, że srokacze białorzytny i kapturowy są w rzeczywistości jednym gatunkiem. Gatunek monotypowy.
Morfologia Wymiary holotypu (oryginalnie podane w calach, tu przybliżone): długość ciała 30,7 cm, w tym ogona 15,2 i dzioba 4,3 cm, długość skrzydła 19,9 cm, skoku: 2,8 cm. Ogółem ptak jest czarny; plamy na bokach piersi i pasek po wewnętrznej stronie skrzydła są białe, podobnie jak niższa część brzucha i pokrywy. Pokrywy nadogonowe czarne, białe na końcu. Dziób perłowy, nogi czarne.
Zasięg występowania Endemit wyspy Tagula i trzech sąsiednich, mniejszych wysp: Junet (Pana Tinani), Panawina i Sabara.