thumb|Przysięga żołnierzy 2 kompanii 7 batalionu 77 Pułku Piechoty (Okręg Nowogródek Armii Krajowej). Na fotografii widoczni są oficerowie i stół z krucyfiksem. Stoją od lewej: drugi (w głębi) ppor. Bojomir Tworzyański ps. „Ostoja”, trzeci ppłk Jan Szulc vel Janusz Szlaski ps. „Prawdzic”, piąty (z mapnikiem) por. Jan Piwnik ps. „Ponury”. Przed stołem ciężki karabin maszynowy 7,62 mm Maxim wz. 1910, zdjęcie z roku 1944 thumb|Okręg Nowogródek AK Janusz Prawdzic-Szlaski, właśc. Janusz Feliks Szulc vel Jan Bujalski vel Antoni Sokołowski, pseud.: Borsuk, Prawdzic (ur. 18 maja 1902 w Pułtusku, zm. 23 sierpnia 1983 w Londynie) – polski nauczyciel, urzędnik, podpułkownik Armii Krajowej, komendant Okręgu Nowogródek AK, działacz emigracyjny, awansowany do stopnia pułkownika kawalerii przez władze emigracyjne, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys W czasie I wojny światowej od 15 lutego 1916 roku pod pseudonimem Prawdzic był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej, prawdopodobnie służył w 4 Dywizji Strzelców Polskich, uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej.
Po wojnie ukończył w 1924 roku Liceum im. Tadeusza Reytana w Warszawie, pracował jako nauczyciel, w latach 30. był naczelnikiem Ubezpieczalni Społecznej w Grodnie.