nie mogąc cierpieć chrześcijan dwojewiernych i wierzą w Peruna i Chorsa, i w Sima, i w Rgła, i w Mokosz, i w wiły. – Słowo niejakiego Chrystolubca
W dalszej części Słowo podaje: „którzy modlą się ogniowi pod owinem, wiłom, Mokoszji, Simu, Rgłu, Perunu, Wołosu bydlęcemu bogu, Chorsu, Rodu i Rodzanicom i wszem przeklętym bogom ich”.
Etymologia i interpretacje W kopiach Powieści minionych lat teonim zapisywany jest (w dopełniaczu) jako (Latopis Ławrientiewski), (Kodeks Hipacki) i (Latopis Radziwiłłowski). W Słowie jako dwa osobne teonimy: , (dopełniacz) i , (celownik).
W 1841 r. zaproponował, aby uznać Sima i Rgła za postaci odpowiadające, kolejno, starotestamentowej Asimie i Nergalowi. Pogląd ten wsparł Viljo Mansikka. Z kolei uznał, że Simargł to zepsuty zapis, który pierwotnie miał brzmieć Sim Jarył. Wiaczesław Iwanow i Władimir Toporow pierwotnie uznali, że teonim oryginalnie brzmiał i oznaczał ‘siedmiogłowy’. mały|Wizerunek Simurga na półmisku, IX-X w. Od 1933 r. Siemargł uznawany jest za pożyczkę irańską. Jako pierwsza zaproponowała to , rosyjska historyk i orientalistka, wedle której źródłosłowem dla Simargła miał być Simurg – skrzydlata istota z psią głową będąca opiekunem roślin. Wywodzenie Siemargła od Simurga jest obecnie dominującym poglądem w nauce. Źródłem zapożyczenia miało być pers. , śrpers. , awest.