Łuczyński zauważa jednak, że żadna z tych etymologii nie może być uznana, ponieważ ich autorzy przy tworzeniu etymologii posługują się błędnym zapisem bóstwa: Brücker podaje zapisy Rъglъ i Rъgъlъ, a Witczak i Kaczor Rъglъ (wszystkie z ъ – jerem twardym), podczas gdy w źródłach jest on zapisany jako Rьglъ (z ь – jerem miękkim). W związku z tym odrzuca też wywodzenie Rgielska od nazwy boga, gdyż wtedy oczekiwaną formą byłoby *Rzgielsko (w języku polskim teonim brzmiałby *Rzgieł).
Według Łuczyńskiego ь w imieniu może być efektem apofonii e : ь i jedynym słowem, który pasuje do teonimu jest prasł. czasownik (por. ‘pękać’, pol. rzega ‘pręga’), które wywodzi z pie. rdzenia (por. gr. ‘ciemność’). Zmiana semantyczna z ‘ciemny, czarny’ > ‘pusty’ jest typowa (por. z tego samego rdzenia sans. ‘ciemny; pusty’), następnie znaczenie mogło przejść w ‘sprawiać, ze coś jest puste’, ‘robić puste miejsca’ > ‘robić otwory, nacięcia; ciąć’. Teonim ten składałby się więc z / (1 os. lp. czas. teraź. ) i przyrostka . Powstały rzeczownik imiesłowowy , który później