Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej (1939). W roku 1941 został zmobilizowany do Armii Czerwonej. W latach 1941–1944 był ordynatorem oddziału chirurgicznego. Od roku 1944 do maja roku 1945 (zakończenie walk nad Łabą) służył w 1 Armii Wojska Polskiego jako szef oddziału chirurgii. Wchodził w skład zespołu ORMU (Oddział Rezerw Medycznego Uzupełnienia), który wzmocnił personel 12 Polowego Ruchomego Szpitala Chirurgicznego, utworzonego w końcu roku 1944 dla zabezpieczenia 2 Armii WP (szpital specjalistyczny dla najciężej rannych – w głowę, kręgosłup, klatkę piersiową i jamę brzuszną) Po zakończeniu walk szpital przekształcono w 109 Szpital Wojskowy w Szczecinie.. Po wojnie w latach 1945–1948 pracował w szpitalu okręgowym WP w Poznaniu. Został zdemobilizowany w stopniu majora. Od roku 1948 do śmierci w roku 1971 pracował w Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie. Zajmował wysoką pozycję w środowisku medycznym miasta i województwa i cieszył się wielkim uznaniem wśród pacjentów i studentów.