Frank Evers Beddard (19 czerwca 1858 – 14 lipca 1925) – angielski zoolog. Był autorytetem w dziedzinie pierścienic, także dżdżownicowatyh. Otrzymał Medal Linneusza za opublikowaną w 1916 książkę dotyczącą skąposzczetów.
Beddard urodził się w Dudley, jego ojcem był John Beddard. Uczył się w Harrow i New College w Oksfordzie. Zmarł w Hampstead w Londynie
Kariera naukowa Beddard był naturalistą w komisji wyprawy HMS Challenger od 1882 do 1884.
W 1884, po śmierci Williama Alexandra Forbesa, został mianowany prosektorem Zoological Society of London, odpowiedzialnym za wykonywanie sekcji martwych zwierząt.
Beddard był wykładowcą biologii w Guy's Hospital, egzaminatorem zoologii i anatomii porównawczej w University of London oraz wykładowcą morfologii na Uniwersytecie Oksfordzkim.
Oprócz swoich publikacji z szerokiego zakresu dziedzin zoologii, jak równonogi, ssaki, ornitologia, zoogeografia i ubarwienie zwierząt, Beddard zasłynął jako autorytet w dziedzinie pierścienic, publikując dwie książki na temat tej gromady i udzielają się w artykułach dotyczących dżdżownic, pijawek oraz innej grupy bezkręgowców, nicieni, którą opisał dla wydanej w 1911 Encyclopædia Britannica, gdzie użył inicjałów "F.E.B.". Coles cytuje książkę W.H. Hudsona z 1919, The book of a naturalist, s.