Formułę opatrzano datą dzienną przyznania obywatelstwa zapisywaną na sposób rzymski, a także nazwiskami dwóch aktualnie urzędujących konsulów, dzięki czemu współcześnie możliwe jest odtworzenie dokładnej daty wydania dokumentu.
Po formułach prawnych następowała część osobista, dostosowywana każdorazowo do konkretnego żołnierza. Podawano w niej jego nazwisko, rodowód i pochodzenie, ale także nazwę ostatniej jednostki w której służył (korespondującej z jedną z jednostek wymienionych w części prawnej powyżej), jego rangę i nazwisko dowódcy. Jeśli żołnierz był żonaty (lub w trwałym związku, który dyplom legitymizował), dokument podawał również rodowód i imiona żony i jej ojca, a przed około 140 n.e. często także imiona i ich synów i córek.
Na koniec następowała standardowa formuła potwierdzająca, że tekst został „spisany i potwierdzony z tablic przechowywanych w Rzymie za świątynią Augusta, przy pomniku Minerwy”. Wcześniej, do ok. 88 n.e., tablice eksponowane były w różnych miejscach na Kapitolu.
Treść przykładowego dyplomu datowanego na 10 sierpnia 110