Pisarz stworzył wyidealizowaną postać Pianchiego – „mocarnego atlety o nieujarzmionym sercu”, jako spadkobiercy wielkich faraonów – Ramzesów i Totmesów, w oparciu o współczesną wiedzę o tym władcy i o rządach XXV dynastii nubijskiej.
Zasadniczą fabułę autor oparł na relacji o czynach tego faraona spisanych na jego tzw. steli zwycięstwa. Książka nic nie mówi o dalszych losach faraona ani o następstwach opisanej wojny. W fabule wyraźnie zaakcentowano rolę kobiet, które stanowią nie tylko moralne oparcie, ale też istotny głos doradczy dla walczących mężczyzn. Czarny faraon jest typową „powieścią akcji“, w której najistotniejszy jest potoczysty ciąg zdarzeń wraz ze zwartą warstwą dialogową w postaci krótkich, rzeczowych wypowiedzi. Znacznie zredukowane są opisy scenerii i psychologizacja postaci, za to w treść wpleciono wiele drobnych informacji dotyczących codziennej kultury starożytnego Egiptu. Słabość narracji stanowi niekonsekwentny język literacki, stale wahający się pomiędzy współczesnym słownictwem i pojęciami a historyzującymi i stylizowaną frazeologią, czerpanymi z egipskiej starożytności. Wiedzę o czasach rządów Pianchiego poszerza informacyjna notka naukowa w zakończeniu powieści.