Black, s. 31..
Dopiero w pierwszej połowie XVI wieku w Wenecji doszło do ożywienia działalności inkwizytorskiej w związku z przenikaniem do Włoch idei reformacji. Skąpo zachowana dokumentacja z lat 30. i początku lat 40. XVI wieku wskazuje, że represjami tymi kierował nuncjusz apostolski w Wenecji, z pomocniczym jedynie udziałem franciszkańskich inkwizytorów Marchii Trewizańskiej Angelo Testy, Martino da Treviso i Paolo FilomelloDel Col, s. ; Black, s. 33..
Czasy nowożytne (1544–1797) W 1542 papież Paweł III ustanowił w Rzymie kongregację kardynalską Świętej Inkwizycji Rzymskiej i Powszechnej, zwaną potocznie Świętym Oficjum, której zadaniem było koordynowanie działalności antyheretyckiej w Italii. Od tego momentu zaczęła narastać presja Rzymu na władze Republiki, aby skuteczniej przeciwdziałały rozwojowi herezji na swym terenie i podjęły w tym zakresie ścisłą współpracę z Kongregacją Świętego Oficjum. Władze Republiki początkowo opierały się tym żądaniom, postrzegając je jako próbę ograniczenia swej suwerenności. Okoliczności polityczne skłoniły jednak obie strony do kompromisu, na co decydujący wpływ wywarł ówczesny nuncjusz apostolski, arcybiskup Giovanni Della Casa.