Wiktor Belczewski (ur. 6 maja 1912 w Pazdzie, zm. 1939 w Skórczu) – polski prezbiter katolicki, ofiara niemieckiego terroru w okresie II wojny światowej, sługa Boży, męczennik.

Życiorys Wiktor Belczewski urodził się 6 maja 1912 roku w Pazdzie należącej do parafii Lubichowo. Sakrament święceń kapłańskich otrzymał 4 czerwca 1939 roku w bazylice katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Pelplinie z rąk biskupa Stanisława Wojciecha Okoniewskiego. Mszę prymicyjną odprawił w lubichowskim kościele parafialnym św. Jakuba Starszego. Powołanie realizował jako neoprezbiter diecezji chełmińskiej. Skierowany został do pełnienia obowiązków wikariusza w kościele Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Dźwierznie. Po rozpoczęciu II wojny światowej z nadejściem okupacji niemieckiej ziem polskich aresztowano go 16 października i uwięziono w Lubichowie, następnie przewieziono do prowizorycznego obozu w Skórczu i aresztu śledczego w Starogardzie Gdańskim.