Lata 80. W latach 80. kontynuował wydawanie albumów: N’aptit da sonador (1982, z jedynym tekstem napisanym w języku piemonckim przez Paolo Conte), Piemonteis (1985), Canson d’amor (1988) i Gipo recital (1990). W 1987 roku znalazł się wśród założycieli Lega Piemontese (Piemont Autonomista) – rozłamowców z ugrupowania Union Piemontèisa, założonego przez Roberto Gremmo. W latach 1987–1996 był sekretarzem w Lega Piemont. W 1989 kandydował w wyborach do Parlamentu Europejskiego.

Lata 90. W 1994 roku został wybrany do Parlamentu Europejskiego z listy Ligi Północnej. W Parlamencie zasiadał początkowo jako członek niezrzeszony (1994.05.19–1994.07.18), później wszedł w skład Grupy Europejskiej Liberalno-Demokratycznej Partii Reform (1994.07.19–1997. 02.18), po czym znów był członkiem niezrzeszonym (1997.02.19–1999.07.19). Był wiceprzewodniczącym Delegacji do Wspólnej Komisji Parlamentarnej UE-Malta (1997.01.30–1997.05.13) oraz członkiem Komisji ds. Transportu i Turystyki i ds. Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a w międzyczasie członkiem Delegacji ds.: stosunków z Czechami, Słowacją i Słowenią, UE-Czechy i UE-Malta.