Po bitwie pod Rarańczą przebił się do II Korpusu, gdzie również dowodził plutonem. Po bitwie pod Kaniowem dostał się do niemieckiej niewoli, skąd uciekł do Kijowa. Był tam od lipca do grudnia 1918 roku komendantem rejonu prawdopodobnie POW.
Pod koniec grudnia 1918 roku wrócił do Polski i został przydzielony do Szkoły Podchorążych w Warszawie, a następnie do Szkoły Podoficerów Piechoty w Dęblinie. W obu tych szkołach, do 15 kwietnia 1920 roku, dowodził kompaniami szkolnymi.
W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowodził baonem w 105 Rezerwowym pułku piechoty. Od września 1920 roku do 1922 roku dowodził baonem szkolnym w Szkole Podoficerów Piechoty.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 426. lokatą w korpusie oficerów piechotyLista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 44 tu jako „Władysław Smereczyński-Rola”.. 10 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku pełniącego obowiązki dowódcy batalionu w 27 pułku piechoty w Częstochowie. W 1923 roku pełnił obowiązki dowódcy I batalionu, a po awansie na majora został zatwierdzony na tym stanowisku.