Piotr Paweł Wiśniewski (ur. 29 czerwca 1881 we Wróblewie, zm. 9 listopada 1971 w Lublinie) – polski botanik.
Życiorys Syn Mikołaja Wiśniewskiego i Marii z Damięckich, po ukończeniu w 1901 gimnazjum gubernialnego w Płocku studiował na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego, a następnie od 1905 na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pracował w zakładach Edwarda Janczewskiego, Józefa Rostafińskiego i Emila Godlewskiego. Naukę kontynuował na Uniwersytecie w Heidelbergu i Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana Monachium, pracował w Towarzystwie Oświaty Narodowej. W 1907 otrzymał etat asystenta w Akademii Rolniczej w Dublanach, w 1910 obronił na Uniwersytecie Lwowskim pod kierunkiem Mariana Raciborskiego pracę doktorską O sztucznym wyiootywaniu nowotworów przetchlinkowych w figowcu i wyjechał na dwa lata prowadzić prace naukowe w Niemczech. Od 1912 przez rok był adiunktem w Dublanach, a następnie wyjechał do Warszawy, gdzie do 1919 był profesorem botaniki na Kursach Przemysłowo-Rolniczych, a następnie w powstałej na ich kanwie Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. W 1919 wyjechał do Wilna i objął stanowisko kierownika Katedry Botaniki Uniwersytetu Stefana Batorego (do 1939), rok później został profesorem zwyczajnym. W 1920 zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej.