W piśmie Roja wskazywał, że pułk swoimi szturmami zmusił Rosjan do skoncentrowania sił na tym odcinku frontu, co osłabiło pozycje wroga na lewym skrzydle.
W rozkazie wydanym w Jastkowie ppłk Roja swoim żołnierzom polecił, aby podczas następnych ataków bardziej się oszczędzali i dokładniej okopywali.
Bitwa zrodziła braterstwo broni pomiędzy żołnierzami I Brygady Legionów Polskich a legionistami z 4 pułku piechoty. Wspomniany pułk jeszcze przez prawie 4 miesiące po bitwie podlegał rozkazom Józefa Piłsudskiego, aż do 21 listopada 1915, kiedy to 4 pułk połączył się z 6 pułkiem piechoty w ramach III Brygady.
Po bitwie szeregi 4 pułku licznie zasilili lubelscy chłopi. W Jastkowie utworzono komendę uzupełnień pułku, gdzie ochotnicy byli szkoleni przed skierowaniem na front. Dowódcą obozu był por. Karol Baczyński. Do 27 listopada 1915 roku, kiedy to obóz został zlikwidowany, wyszkolono łącznie 370 ochotników.
Straty w bitwie Straty nacierających legionistów już od pierwszych chwil były znaczne. Już 31 lipca o godzinie 17.00 ppłk Roja meldował o 4 zabitych i 18 rannych. W piśmie wystosowanym po bitwie do Komendy Legionów przez ppłk Bolesława Roję, podpułkownik informował stratach 4 pułku – 70 zabitych i około 200 rannych. Duże straty w bitwie poniosła też I Brygada – łącznie w 1. 5. i 7.