W 1939 był lekarzem w Rawie Ruskiej.
W 1929 był jednym z założycieli sanockiego koła Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Był założycielem i wieloletnim prezesem zarządu sanockiego oddziału Polskiego Czerwonego Krzyża (wybrany 25 lutego 1933, 9 lutego 1934), na przełomie lat 20. i 30. działającego w budynku przy ul. Floriańskiej 17 w Sanoku, zaś on sam poczynił starania celem zakupienia obiektu od Gminy Żydowskiej. Był inicjatorem budowy kościoła pod wezwaniem św. Antoniego w Lisznej (1936–1939) pod Sanokiem, gdzie zamieszkiwał nad Sanem (kościół powstał w pobliżu istniejącego tam sanatorium). W 1936 zasiadł w komitecie organizacyjnym Zjazdu Górskiego w Sanoku.
Wraz z rodziną zamieszkiwał przy ulicy Jana III Sobieskiego 6. Po wybuchu II wojny światowej w okresie trwającej okupacji niemieckiej wraz z żoną (która także była lekarzem stomatologiem) pracował w sanockiej służbie zdrowia. Zmarł 1 grudnia 1942 i został pochowany na cmentarzu Pobitno w Rzeszowie w grobowcu rodziny WęglowskichInformacja udzielona w administracji cmentarzy komunalnych w Rzeszowie, ul. Cienista 3.. Miał syna Jerzego Antoniego (ur.