Następnie pracował jako nauczyciel w szkolnictwie powszechnym w szkołach podstawowych w Wyrębinie (1930–1932), Wielowsi (1934–1936), w Ostrowie Wielkopolskim (1936–1939) oraz w Szkole Ćwiczeń przy Państwowym Liceum Pedagogicznym w Poznaniu (1939). W latach 1930–1936 był działaczem Związku Młodzieży Wiejskiej RP „Wici” i od 1930 Związku Nauczycielstwa Polskiego. W 1932 został powołany do obowiązkowej służby wojskowej, ukończył Dywizyjny Kurs Podchorążych przy 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w Gnieźnie. Po eksternistycznym ukończeniu wyższego kursu nauczycielskiego podjął w 1937 studia z socjologii na Uniwersytecie Poznańskim.

Walczył jako podporucznik rezerwy w wojnie obronnej na Lubelszczyźnie we wrześniu 1939. Pod okupacją niemiecką pracował na poczcie w Poznaniu i uczestniczył w tajnym nauczaniu.

Dyplom magistra socjologii UP uzyskał w 1946 na podstawie pracy Tworzenie się grup społecznych na terenie gromady Lubinicko w powiecie świebodzińskim. Został nauczycielem Liceum Pedagogicznego w Poznaniu, w 1948 kierownikiem Wydziału Pedagogicznego w poznańskim ZNP, następnie wiceprezesem zarządu okręgu poznańskiego i członkiem Zarządu Głównego ZNP.