Sejm niewieści (dawniej: Sjem niewieści) – satyra Marcina Bielskiego wydana w 1566/1567 w Krakowie.
Okoliczności powstania Satyra została opublikowana po raz pierwszy w roku 1566 lub 1567, we fragmentarycznie zachowanym wydaniu. Po raz kolejny satyra ukazała się w 1586 i 1587 w redakcji prawdopodobnie przez Joachima Bielskiego, syna Marcina autora. W 1889 roku ukazała się wraz z dwoma innymi utworami (Rozmowa nowych proroków, Sen majowy) pod wspólnym tytułem Satyry.
Geneza Bielski zaczerpnął pomysł utworu z dialogu Erazma z Rotterdamu zatytułowanego („Senacik albo sejm kobiet”), deminutywem nawiązującym do senaculum, to jest sali Senatu rzymskiego, będącego częścią satyrycznej utopii Colloquia Familiaria. Sam Erazm natomiast bazował na utworze komediopisarza Arystofanesa (Sejm kobiet, znanego także jako , Babie koło) z 392 p.n.e.
Na ziemiach polskich znany jest anonimowy tekst Senatulus to jest sjem niewieści z roku 1543, a także późniejszy Sejm panieński (białogłowski) autora o pseudonimie „Jan Oleski”, wydanego przed 1617 rokiem.
Gatunek, forma i treść utworu Utwór jest poematem satyrycznym, składacym się z 1040 wersów dialogu i 12 przemowy pisanych trzynastozgłoskowcem, z wyjątkiem monologów Konstancji pisanych dziesięciozgłoskowcem.