Wizja świata na opak, rządzonego przez kobiety, nawiązuje do konwencji sowizdrzalskiej, komedii karnawałowej, być może wystawianej podczas Mięsopustu.
Autor wykorzystuje typowe dla tamtego okresu środki artystyczne: dopasowanie metafor lub narracji biblijnych do bieżącej sytuacji politycznej: mężczyzn łączono z tematami biblijnymi, zaś kobiety z Antykiem. W tekście zastosowano jedną z pierwszych personifikacji ojczyzny jako Matki-Polki; można się tu dopatrzeć kultu maryjnego.
Komizm utworu objawia się w samej idei sejmu kobiecego, choć nie brakuje tu też sytuacji domyślnie komicznych, jak bicie mężczyzny przez kobietę, podejmowanych później w Seksmisji.
Bielski krytykuję też szlachtę i władze kościelne, przewijają się też wątki antycyganizmu i antysemityzmu.
Przypisy
Bibliografia Marcin Bielski: Satyry. Wyd. I. Kraków: Wydawnictwo Akademii Umiejętności, 1889, seria: Biblioteka Pisarzów Polskich Teresa Michałowska: Słownik literatury staropolskiej: średniowiecze, renesans, barok. Wyd. II - poprawione i uzupełnione. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich - Wydawnictwo, 1998. . Jerzy Starnawski: Wieki średnie i wiek renesansowy: studia. Wyd. I. Łodź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, 1996, s. 100-101. .
Kategoria:Twórczość Marcina Bielskiego Kategoria:Polskie satyry