Paweł Staroń (ur. 12 stycznia 1895 w Targowiskach, zm. 20 lutego 1966 w Szczecinie) – major piechoty Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 12 stycznia 1895 w Targowiskach jako syn Józefa (rolnika) i Anieli z domu Jurczak. Miał brata Tomasza (ur. 1883).
Po wybuchu I wojny światowej w 1914 został wcielony do C. K. Armii i służył w batalionie zapasowym 45 pułku piechoty. W 1917 został referentem personalnym Wojskowego Oddziału Naftowego w Krośnie. 10 września 1918 zdał egzamin dojrzałości w Państwowym Gimnazjum w Sanoku.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego w listopadzie 1918. Od tego czasu służył w 45 pułku piechoty Strzelców Kresowych. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Następnie zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919. Od 1918 pełnił funkcję oficera kontrolnego dworca Sanok-Chyrów działającego przy grupie płk. Henryka Minkiewicza. Później został przydzielony do 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku i w 1919 objął najpierw stanowisko dowódcy dworca oraz komendanta na granicy polsko-czechosłowackiej, a następnie dowódcy dworca Zwiahel i dowódcy przyczółka mostowego na Słuczy.