Jan Wojciech Zabłocki (ur. 13 grudnia 1894 w Wieliczce, zm. 12 sierpnia 1978 w Toruniu) – polski botanik, paleobotanik, entomolog.
Życiorys Maturę zdał w 1914 w III Gimnazjum im. Jana III Sobieskiego w Krakowie. Walczył w szeregach Legionów Polskich, dostał się do niewoli. Studia przyrodnicze podjął na Wydziale Filozoficznym UJ po powrocie z frontu 4 grudnia 1920 już w czasie studiów na Uniwersytecie Jagiellońskim pracował jako asystent w Zakładzie Anatomii i Fizjologii Roślin. W 1924 obronił pracę magisterską, a w 1926 uzyskał tytuł doktora. Od 1923 do II wojny światowej współpracował z Komisją Fizjograficzną Polskiej Akademii Umiejętności. We wrześniu 1925 został mężem Wandy Heitzman. Pracował naukowo jako asystent, a następnie adiunkt na Wydziale Rolniczym, w 1930 uzyskał habilitację. W 1935 został kierownikiem Ogrodu Warzywno-Sadowniczego i Pola Doświadczalnego na Wydziale Rolnym UJ. Aresztowany podczas Sonderaktion Krakau wywieziony do obozu Sachsenhausen. Po zwolnieniu z obozu w lutym 1940 i powrocie do zdrowia podjął pracę na dawnym stanowisku na polecenie tajnych władz UJ w celu ratowania i zabezpieczenia mienia uczelni. Pod koniec wojny kierował utworzoną przez Niemców Szkołą Ogrodniczą utworzoną na terenie Ogrodu i Pola Doświadczalnego.