Tenrekowiec wyżynny odpoczywa w swej samodzielnie wykopanej norze, zwykle płytkiej, z wejściem zatkanym liśćmi. Korzysta z nory ulokowanej na skraju lasu czy terenów uprawnych. Zazwyczaj wiedzie do niej tylko jedno wejście, zasłonięte liśćmi. Nora ma 7,5 cm wysokości oraz do 45 cm długości, nie jest więc ani wysoka, ani głęboka, i ustępuje znacznie większym norom tenrekowca pręgowanego. Wystarcza jednak do redukcji amplitudy temperatur. W środku panuje zwykle między 20,4° a 26,5°C. W odróżniony od tenrekowca wyżynnego bardziej społeczny tenrekowiec pręgowany tworzyć dość skomplikowany system nor, w których żyje cała grupa rodzinna. Nory takie występują w lasach pierwotnych lub wtórnych.
Tenrekowate nie są stałocieplne w tym samym stopniu, co większość ssaków. Temperatura ciała tenrekowca wyżynnego wzrasta późnym popołudniem, najwyższa jest wczesnym wieczorem. Tenrekowiec wyżynny zapada w sen zimowy obligatoryjnie pomiędzy majem a październikiem wedle IUCN, w okolicy Manandroy i Fianarantosoa, zaś w czerwcu i lipcu wedle Jenkinsa. Tenrekowiec pręgowany natomiast zachowuje aktywność przez cały rok, aczkolwiek od maja do października jest ona znacznie mniejsza.