W grudniu 1919 został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 był pełniącym obowiązki dowódcy I batalionu w 59 pułku piechoty wielkopolskiej w Inowrocławiu. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. W tym stopniu w 1924 był dowódcą II batalionu w 62 pułku piechoty w Bydgoszczy. Jako oficer tej jednostki w 1928 był przydzielony do Korpusu Kadetów Nr 3 w Rawiczu na stanowisko dowódcy batalionu. W marcu 1932 został przeniesiony z 43 pułku piechoty w Dubnie do 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku na stanowisko kwatermistrza. W kwietniu 1934 został przeniesiony do 61 pułku piechoty w Bydgoszczy na stanowisko dowódcy batalionu. W sierpniu 1935 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza. W 1938 zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „II zastępca dowódcy pułku”. Służbę na tym stanowisku pełnił w kolejnym roku.
Po wybuchu II wojny światowej był kwatermistrzem Ośrodka Zapasowego 15 Dywizji Piechoty. 9 września 1939 został wzięty do niewoli przez Niemców. Był osadzony w Oflagu VII A Murnau do 29 kwietnia 1945.
Zdemobilizowany 22 września 1945, powrócił do Polski. Był ofiarą prześladowań ze strony władz komunistycznych PRL, przebywał w więzieniu. Później zrehabilitowany.