Ostatnie ćwierćwiecze XIX wieku to okres dominacji Belizeńska Kompania Produktów i Nieruchomości ( – BEC). Przedsiębiorstwo to funkcjonowało do 1875 roku jako British Honduras Company. Weszło ono w posiadanie około połowy prywatnej własności ziemskiej w kolonii, a jego menedżerowi przysługiwało stałe miejsce w Radzie. Miejsca takiego nie mieli za to czarnoskórzy Kreole – w 1890 roku złożyli wniosek, aby część Rady Ustawodawczej była wybierana w wyborach. Gubernator nie przystał na ten postulat, zamiast tego dwa lata później wprowadził kilku wybranych przez siebie przedstawicieli kreolskich do tego ciała.
W wyniku wybuchu I wojny światowej zwiększyło się zapotrzebowanie na produkowane w Hondurasie Brytyjskim drewno. Jako poddani brytyjscy, mieszkańcy brali udział w walkach na terenie Europy. Po powrocie do kraju czarnoskórzy kombatanci pod przywództwem Samuela Haynesa wywołali zamieszki na tle rasowym. Niezadowoleni z traktowania przez białych zwierzchników podczas wojny przystąpili do demolowania sklepów Białych.