Giovanni Rafanelli (ur. 1443 w Ferrarze, zm. 1515 w Rzymie) – włoski dominikanin, teolog i inkwizytor Ferrary w latach 1481–1484 i 1486–1514, Mistrz Świętego Pałacu w latach 1503–1515. Nosił przydomek Zanetto.
Życiorys Giovanni Rafanelli urodził się w Ferrarze w 1443 i wstąpił do miejscowego konwentu dominikanów, gdzie w 1465 został wyświęcony na diakona, a rok później na kapłana. W latach 1468–1470 był bakałarzem sentencji w konwencie S. Agostino w Padwie. W 1471 uzyskał tytuł magistra teologii na Uniwersytecie w Ferrarze, po czym został włączony do kolegium doktorów tego Uniwersytetu. Kilkakrotnie pełnił funkcję dziekana wydziału teologicznego Uniwersytetu w Ferrarze, a nadto był nauczycielem w dominikańskim studium generale w Ferrarze. W latach 1477–1480 pełnił urząd przeora konwentu S. Domenico w Ankonie, po czym powrócił do pracy na Uniwersytecie w Ferrarze.
18 czerwca 1481 papież Sykstus IV mianował Rafanelliego inkwizytorem Ferrary, udzielając mu jednocześnie dyspensy z powodu nieukończenia jeszcze czterdziestego roku życia. Nominację tę zawdzięczał przyjaźni z księciem Ferrary Ercole d’Este, natomiast nie spotkała się ona z aprobatą władz zakonu dominikańskiego.