Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Uczył się w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy. Został awansowany do stopnia podporucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 15 stycznia 1921. Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 października 1922. Został przydzielony do 2 pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku, w którym objął stanowisko dowódcy plutonu. Jako oficer nadetatowy tej jednostki służył w Centralnej Szkole Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 2 w Grudziądzu od 1922 pełniąc funkcję instruktora w II batalionie szkolnym. Jako oficer sanockiego pułku od 1927 był przydzielony do Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 10 w Gródku Jagiellońskim. W sierpniu 1931 został przeniesiony do 1 Morskiego batalionu strzelców w Wejherowie. W 1934 ponownie przydzielony do 2 pułku Strzelców Podhalańskich. 27 czerwca 1935 został awansowany na stopień kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935. W sanockim pułku służył na stanowiskach dowódcy kompanii i adiutanta pułku od 1938 do 1939.