W 1901 wydał pracę o historii monasteru, w którym rezydował.
W 1904 został, na własną prośbę, przeniesiony do eparchii połtawskiej, gdzie był biskupem pomocniczym z tytułem biskupa pryłuckiego. Rok później został biskupem omskim. W eparchii utworzył szereg nowych parafii, szczególnie cenił kapłanów z wyższym wykształceniem. Ukończył budowę domu biskupiego i siedziby konsystorza, otworzył również szkołę żeńską, seminarium duchowne, liczne szkoły parafialne i kilka towarzystw trzeźwości. Wspierał działalność misyjną duchowieństwa.
Związany z Czarną Sotnią, w 1908 utworzył w Omsku oddział Związku św. Michała Archanioła i został jego honorowym przewodniczącym, zachęcał duchowieństwo eparchii do przystępowania do organizacji. Zaczął również wydawać prawicowe pismo „Gołos Sibiri” i regularnie publikował na łamach pisma eparchialnego kazania i artykuły na tematy społeczne. Krytykował działalność Dumy Państwowej i zarzucał rosyjskim elitom politycznym niewolnicze naśladowanie zachodnich wzorców. Z kolei jego działalność była przedmiotem ataków ze strony lokalnej prasy liberalnej. W 1911 Świątobliwy Synod Rządzący przeprowadził w eparchii omskiej kontrolę, której wynik był negatywny dla ordynariusza administratury.