Typową konsekwencją kontaktu językowego są zmiany w językach, w szczególności zapożyczanie słownictwa (np. wyrazów odnoszących się do nowych pojęć), ale także aspektów struktury językowej (fonologii, morfologii, składni czy semantyki). Skala zapożyczania różni się w zależności od nasilenia kontaktu i powszechności bilingwizmu. Daleko idące przemiany strukturalne mogą być uwarunkowane wpływem innych rodzin językowych. Przykładowo w języku fińskim (należącym do rodziny uralskiej) szyk wyrazów SOV (Subject Object Verb) został zastąpiony przez szyk SVO (charakterystyczny dla języków indoeuropejskich), a dialekty miejskie języka uzbeckiego (jednego z języków tureckich) utraciły harmonię samogłoskową pod wpływem języka tadżyckiego (z grupy języków irańskich).
W kontekście kontaktu językowego mówi się o konwergencji, czyli upodabnianiu się języków do siebie (termin ten podkreśla dwukierunkowość interferencji lub niemożność ustalenia źródła rozpatrywanych cech arealnych), i releksyfikacji, czyli wyparciu większości (lub całego) zasobu słownictwa danego języka przez leksykę innego języka.